Muziek bij de Buren 2018
Steun Muziek bij de Buren

Selecteer het te doneren bedrag en geef aan of je anoniem wenst te doneren of niet, klik daarna op doneer. Het donatiescherm opent in een nieuw venster en je kunt je donatie betalen met iDEAL.

Bedrag


ik doneer anoniem (je hoeft geen mailadres in te vullen)

Benader mij via


 
 
BERICHTEN
Laat een berichtje achter in ons gastenboek

Arnhem - SAMUSA
Heerlijk gespeeld in een leuke huiskamer aan Rijnkade 63. Gastheer Flip en alle publiek: bedankt! SAMUSA (=Ellen, Rob, Edo en Peter) https://youtu.be/fQvHjTlE34k

Arnhem - Ingrid
Genoten van een heerlijk ontbijt als opening van een muzikale . Organisatie bedankt

Arnhem - Penta Ray
Dank aan Noud en Inge voor det "huisvesten" van onze band. De sneeuw zorgde voor een lage opkomst maar wij hebben met veel plezier gespeeld.

Home
 
welkom
info
Programma
programmakrant
aanmelden opening-slot
Interviews
nieuws
partners
contact
Welkom bij Muziek bij de Buren Arnhem
De grootsheid van subtiele en ingetogen muziek
De zoektocht van Anne Weggeman

Intiem en eerlijk, subtiel en ingetogen klinkt de muziek van singer-songwriter Anne Weggeman. De sfeer die zij met haar songs wil creëren, opent voor haar nieuwe perspectieven. Het liefst neemt zij haar publiek in deze vergezichten mee.

'Ik speel covers van onder anderen Angel Olsen, Joan Baez, Feist, Laura Marling, Aldous Harding; een mooie verzameling eigenzinnige folkzangeressen. De muziek die zij maken, voelt voor mij heel intiem en eerlijk. Soms is het tekst, soms een stukje melodie dat mij een heel verhaal brengt of een gevoel laat openen. Ik vind het supermooi als muziek me vanuit een nieuw perspectief naar iets kan laten kijken. Dat is een sfeer die ik graag zelf wil creëren.'

'Het mag klein, subtiel en ingetogen zijn. Juist dat kan heel groot zijn,' vervolgt Anne. 'Dat is de plek waar voor mij het meeste gebeurt en het meest gezegd kan worden. Ik hoop dan ook dat mensen kunnen verstillen, in een verhaal meegenomen kunnen worden. En dat alles hoeft niet alleen donker en melancholisch te zijn, hoewel ik daar stiekem veel van hou. Het mag ook lichtvoetig en luchtig.'

Eerder dit jaar verzorgde Weggeman in Theater aan de Rijn de muzikale omlijsting van een voorstelling van het danscollectief Arnhemse Meisjes: 'New Seeds'. Nu wil zij in de intieme sfeer van een huiskamer haar songs over het voetlicht brengen.




De huiskamer van Paul te Brake en Wiebe Gerritsma
'Het is vanzelfsprekend dat wij meedoen'

De mooiste huiskamer van Muziek bij de Buren 2018? Misschien. Zeker de huiskamer met het mooiste uitzicht. In het penthouse van de flat op de hoek van Velperplein en Spoorwegstraat genieten Paul te Brake en Wiebe Gerritsma elke dag weer van de fraaie panorama’s met zicht op Nijmegen, Park Sonsbeek, Park Klarenbeek en de Arnhemse singels.

Ze doen al voor de vijfde keer mee aan Muziek bij de Buren. Gerritsma: 'Waarom zou je het niet doen, het openstellen van je huiskamer om mensen te laten genieten van dat wat mooi is in het leven? En muziek is mooi.' Zelf gaan ze ook graag naar huiskamerconcerten: 'Wij bezoeken veel bijzondere, ongewone evenementen. Je ziet ons vaak in het vernieuwende theatercircuit. Er gebeurt zoveel in Arnhem.’

Zo zijn ze fan van Theater de Plaats, 'omdat daar amateurs en professionele acteurs bij elkaar komen.' De theatervoorstellingen van Cirque de la Liberté en muziektheatergroep Bot behoren eveneens tot hun favorieten. Ook over Muziek bij de Buren steken zij de loftrompet, met name over de energie die vrijkomt als in honderd huiskamers op één zondagmiddag tegelijkertijd muziek gemaakt wordt. 'Het maakt mensen meer open naar elkaar. Het veraangenaamt de samenleving, het verbindt.'

Met plezier kijken zij terug op het optreden van Lieve Bertha, een aantal jaren geleden. 'Het duo bracht een hele schare fans mee. Binnen no-time zat de hele huiskamer vol.’ Dit jaar neemt Roos Marijn Peperkamp plaats achter hun vleugel. Zal zij voor net zo'n verrassend moment zorgen als Lieve Bertha destijds? Aan de gastheren en het uitzicht rondom zal het niet liggen.




Roos Marijn Peperkamp zingt poëzie
Op zoek naar de rondheid in taal, geluid en muziek

Verwondering - over nachtmerries, het ouder worden en vervreemding - is een terugkerend thema in de teksten van Roos Marijn Peperkamp. Zij schrijft, componeert en zingt muzikale poëzie.

Roos Marijn Peperkamp zingt al heel haar leven. Ze auditeerde met succes voor de Kleinkunstacademie en stapte na een jaar over naar ArtEZ voor de opleiding Creative Writing. In juni studeerde ze af met haar ep 'Schemerlicht'.

Haar warme diepe stem versterkt de melancholie van haar ingetogen liedjes met soms krachtige uithalen. Roos Marijn heeft een voorkeur voor poëzie en korte verhalen, maar vindt zingen eveneens belangrijk: ‘Ik had altijd al de neiging om op een zangmanier voor te dragen. Ook zong ik als vanzelf stukjes tekst. Met muziek kun je er meer emotie in stoppen. Als je zingt kun je meer van jezelf geven.'

'In teksten vind ik het vaak mooi dat je niet direct snapt waar het over gaat. Je kunt er soms ook later nog achter komen. Mijn teksten zijn niet allemaal puur rationeel, ik schrijf gevoelsmatig. Iets fascineert me en iets anders ook. Door beide fascinaties te combineren, creëer je een nieuwe wereld.' Ze onderzoekt de door haarzelf bedachte term 'rondheid' in taal, geluid en muziek. Dat zit 'm voor haar in het totaalplaatje, hoe iets moet klinken. De magie als alles samenkomt.

Roos Marijn verheugt zich op haar optreden bij Muziek bij de Buren. 'Huiskameroptredens hebben iets warms en gezelligs. Ik vind het fijn dat het publiek aandacht heeft en naar je luistert. Daar krijg ik energie van.' De huiskamer met de vleugel waarop zij speelt, zal zeker bijdragen aan het vinden van haar 'rondheid'.




Muzikale familie speelt een thuiswedstrijd
'Neem een kijkje hoe we hier thuis muziek maken'

Stap je de huiskamer binnen van de familie Jungen, dan stap je in de wereld van een muzikale familie. Je oog valt direct op de zwartgelakte contrabas halverwege de kamer en de piano in de hoek. De hele familie maakt muziek. Om de eettafel zitten de vier muzikanten van The Jungs: vader Hugo Jungen speelt piano, zoon Lucas plukt de contrabas en dochters Charlotte en Heleen – tweelingzussen – zingen en spelen gitaar en banjo. Moeder Lea schuift ook aan. Zij is de gangmaakster, zonder haar geen gezelligheid. En gezellig is het aan de tafel, er wordt veel gelachen.

Hugo is sinds 1992 pianist en bandleider van Four Stream New Orleans Jazzband. Voor de toen nog jonge kids Lucas, Charlotte en Heleen waren de jazzliedjes waar papa Hugo 's avonds naar luisterde als slaapliedjes. ‘We vielen in slaap op het ritme en de herhalende schema's.’ Rond hun zesde mochten ze zelf een instrument kiezen: ‘Alle drie wat anders; viool, gitaar, piano. Wilden we later een ander instrument of op zangles, dan kon dat ook.’

De contrabas kwam er een paar jaar geleden bij toeval bij. Lea: ‘Hugo ging van baan veranderen. Ik werd gebeld door zijn collega's. Of ik een idee had voor een afscheidscadeau.’ Dat had ze wel: ‘Als je echt iets ludieks wilt geven, geef een bas, een tweedehandsje. Ik had toch geen idee wat die dingen kostten.’ Op Hugo's afscheidsfeest stond een zwartgelakte bas. Hij paste achter in de auto. Niet Hugo, maar Lucas speelt er nu op.

The Jungs musiceren niet heel vaak met z'n vieren. Wel klinkt er elke dag muziek in huize Jungen; spelen met z'n tweeën of drieën. Charlotte en Heleen zingen mee in de band van Hugo, soms vervangt Lucas de bassist. Als Hugo's band bij Hugo thuis repeteert, speelt iedereen mee. Muziek bij de Buren is een mooie gelegenheid om weer met z'n vieren te spelen, en wel in hun eigen huiskamer. Lea: ‘We houden van gezelligheid en maken het laagdrempelig. Ik zet de deur open, maak alles klaar, en heet iedereen welkom. Het is fijn je gezin hier thuis te horen spelen.’ Hugo: ‘Lea is het vijfde bandlid. Muziek en gezelligheid zijn één.’




‘Als je wat hebt bewogen, geeft dat een kick’
Ambassadeur Lain Barbier

Afgelopen zomer verwierf Arnhemmer Lain Barbier landelijke bekendheid door zijn deelname aan The Voice Senior. De show heeft zijn leven als artiest veranderd.

Ambassadeur Lain Barbier: ‘Het is geven en nemen’

Afgelopen zomer heeft Arnhemmer Lain Barbier landelijke beroemdheid verworven. Hij deed mee aan de eerste editie van The Voice Senior en in onze stad volgden media en het publiek zijn avontuur op de voet. Het televisiespel is afgelopen, Lain viel uit bij The Finals, het leven als artiest is veranderd én hij meldde zich bij Muziek bij de Buren.

Door Zefanja Hoogers

Leven van de muziek

Lain bleef als jonge muzikant in Arnhem hangen na zijn diensttijd op de Saksen Weimar kazerne: ‘Ik zat iedere avond in Café de Primeur op de Beekstraat, kwam om 4 uur ’s ochtends terug op de kazerne en na een uurtje liggen moest ik op appèl…’ Lain speelde in allerlei bandjes om uiteindelijk terecht te komen in het stage- en tourmanagement; ‘Met BZN ben ik  twaalf jaar de hele wereld overgegaan. Dat was mijn vaste inkomen, ik bleef er naast spelen en zingen.’

Er volgden omzwervingen; tien jaar op een Italiaans eiland (ook daar zat hij deels in de muziek) en een zoektocht in Suriname naar zijn roots. Maar tóch  was  Arnhem wel zijn stad waar hij het oude leven weer op pakte. ‘Muziek maken is alle jaren nooit mijn hoofinkomsten geweest, inmiddels wel.’

The Voice Senior

Lain’s dochter maande hem om zich eens te melden bij The Voice: ‘Maar waarschijnlijk was ik al te oud. Toen iemand me tipte dat er een Senior editie kwam, dacht ik dat het een grap was. In een vlaag van verstandsverbijstering ben ik vlak voor de kerst de eerste auditie van mijn leven gaan doen.’ Voordat de televisieshow begon, zijn er in ploegen wel 2600 audities geweest. Lain werd serieus genomen en was na twee voorselecties door: ‘Ik heb er ook alles voor gegeven. Ik ben bijvoorbeeld direct naar de sportschool gegaan en ben binnen drie maanden 20 kilo afgevallen.’

Dat kwam goed uit, want meedoen aan The Voice vraagt fysiek en mentaal  best wat van de deelnemers; veel repeteren én het hele circus er omheen, incluis de emotionele momenten die nodig zijn op TV: ‘Maar het is een goede ervaring geweest met de hele goeie coach Angela Groothuis, waar ik werkelijk van heb geleerd. Ondertussen heb ik meer, leukere en interessantere aanvragen voor optredens. En heel veel mensen die een selfie met je willen…. Maar op een dag zullen ze me wel vergeten zijn, toch?’

Lain is dus vlak voor mijn pensioengerechtigde leeftijd tóch nog zelfstandig artiest geworden. Zo is hij benaderd door de weduwe van Mink DeVille  (1950 – 2009) die in hem de stem denkt te hebben gevonden. Zij vraagt hem voor een hommage tour: ‘Dat was zonder The Voice nooit gebeurd. Maar ik geloof dit trouwens pas als ik op het podium sta!’

Huiskamer

Andere jaren kon Lain zich nooit melden voor Muziek bij de Buren omdat er optredens stonden. Nu leek het hem leuk om iets speciaals te doen, zodat het huiskamerfestival er ook wat publiciteit uit kan halen. ‘Ik geef al jaren huiskameroptredens. Als iemand me met zijn vraag raakt, al is het maar een verjaardag, dan doe ik dat. Een huiskameroptreden is spannend, heel anders dan in een volle kroeg. Het publiek staat dicht bij je. Ondertussen zing ik met mijn hart. Het geeft dan een kick als je naar huis gaat en weet dat je wat hebt bewogen. Als je niet genoeg geeft, heb je ook niet het recht om te nemen.’

Foto

Lain liet zich graag fotograferen in de studio van Roel Toering aan de Vijverlaan. In de jaren 70 maakte hij zijn eerste demo’s al in Stable Studio, al meer dan 45 jaar een  adres voor honderden bekende en minder bekende artiesten uit het hele land. Roel haalde er opnames bij van Lain uit 1972 en schuift ondertussen aan de panelen.

 

http://www.lain.nl/